Trail Column van recreant!



13 Juli 2017

De column van een recreant.

Hardlopen is dat leuk? Een goede 12 jaar geleden, in 2005 en 45 lentes jong had ik volmondig nee geroepen. Niet op school, niet in het leger waar je op je kistjes met bepakking binnen 12 minuten een kilometer moest rennen en zeker niet voor de lol.


Toch was ik best sportief, sportduiken, free diving, zwemmen, mountainbiken waren mijn sporten en af en toe een kwart triathlon. Met zwemmen en fietsen niet te kloppen, maar dan weer dat lopen. Iedereen me voorbij en weer als laatste binnen komen. Teleurgesteld? Nee vooral trots om mijzelf omdat ik het toch maar weer had gedaan.


Waarom dan een stuk over hardlopen zou je zeggen. Als mij nu de vraag gesteld wordt is hardlopen leuk krijg je een volmondig ja. Ik ga vertellen wat er is gebeurd.

Een goede elf jaar geleden viel het sporten helemaal stil na een auto ongeluk. En zonder dat je er erg in hebt vliegt het gewicht eraan. Op een gegeven moment woog ik bijna 140 kilo schoon aan de haak. Ik voelde me niet echt slecht en genoot van het leven tot op een gegeven moment je merkt dat een trap zwaarder wordt en je beseft dat er echt iets moet gebeuren.


Op dat moment kwam er iets moois langs om voor het Sophia Kinderziekenhuis de Mont Blanc te gaan beklimmen.  Ik ben die uitdaging aangegaan! Naast een uitdaging voor mij ook een stok achter de deur om weer te gaan trainen. Met trainingsschema’s opgesteld door trainers op Papendal ontkwam ik niet aan hardlopen.


Dat werd trainen, trainen en nog eens trainen. Elk boompje, struikje, pad en duin tussen Den Haag en Katwijk heb ik wel gezien en elk weer type heb ik meegemaakt dat jaar.

In het blog wat we bijhielden schreef mijn trainingspartner het volgende:

Zo, das lekker dan! Ik zit vanaf vandaag aan de Diclofenac en aan de icepacks. Ik heb een beenvliesontsteking boven mijn linkerenkel. De dokter vroeg nog, ‘heb je de laatste tijd je patroon veranderd of heb je misschien een grote wandeling gemaakt’?

Ik gaf aan, dat ik niets bijzonders kon bedenken. Of het zou moeten zijn, dat ik nu veertig km in de week hardloop, veertig tot zestig kilometer fiets en minstens twee uur per week roei. Nee, eigenlijk lijkt er geen aantoonbare reden te zijn (?).

Wat moet ik nu? ’s Ochtends word ik om half zeven wakker, omdat mijn hardloopschoenen tapdansen in mijn kledingkast. Mijn Brinta ontbijtje heeft al dagen geen waarde meer, maar ik kan mijn energie niet kwijt. Zelfs de wijn daagt mij vanuit de ijskast uit en roept ‘pak me, neem me als je durft, geniet van me’.

We hebben het gered en de Mont Blanc beklommen. Echter vanaf dat moment was hardlopen wel een ding geworden. De duinen en het strand hebben me niet meer losgelaten. Hardloopevenementen konden me niet bekoren. Geen asfalt, snelle tijden. Maar de rust, de natuur, fraaie omgevingen en genieten. Ik had mijn nieuwe sport gevonden. En nu heeft het ook nog een mooie naam. Trailrunning!

De jaren na mijn beklimming ben ik op vakantie geweest naar Chamonix. In die periodes heb ik daar verschillende hardloop evenementen gezien. De marathon du Mont Blanc (http://www.montblancmarathon.net/), maar ook de Ultra Trail Mont Blanc (http://utmbmontblanc.com/en/)

Wat een uitdaging leek het me om met zoiets mee te lopen. De UTMB zou het nooit worden maar de Cross du Mont Blanc zou toch moeten lukken met 23 kilometer. Nu moet ik jullie bekennen dat ik in Nederland nog nooit verder als 21 kilometer ben gekomen.

Vier jaar geleden was ik één van de gelukkige die werd ingeloot. Volop getraind en vol goede moed naar Chamonix echter de man met de hamer kwam niet een beetje aan op 16 kilometer. Ik werd van die berg geslagen. Ik moest opgeven, zat er compleet doorheen. Baalde verschrikkelijk maar wel met een boel ervaring terug gekomen.


Mijn vrouw roept je denkt dat je veertig blijft. De omgeving adviseert me aan mijn gezondheid te denken en niet meer van dit soort gekke dingen te doen. Ben ik te oud voor dit soort uitdagingen?
Dammen is in ieder geval niet mijn ding.


Ik besluit er serieus voor te gaan met de ervaring die ik nu heb. Thuis natuurlijk niet gelijk geroepen dat ik het weer ging proberen maar ze heel langzaam aan het idee laten wennen. Anderhalf jaar getraind en twee jaar later is het weer zover en sta ik weer aan de start. Dit jaar gaat het gebeuren. Ik weet me snelheid, sterktes en zwaktes en zal ze thuis eens laten zien dat ik het gewoon kan. Beide tijdslimieten voor de controle punten worden netjes volgens planning gehaald, maar dan barst onweer en regen los in de bergen maar ik na 5 uur en 40 minuten zonder kapot te zijn over de finish kom.



Wat nu is dan de vraag. Ik heb de smaak te pakken van de wat meer extremere trails en wil meer.
In Chamonix word ik dit jaar niet ingeloot. Na zoeken op het internet kom ik terecht bij op de site van Trail Pralognan la Vanoise. (
http://trailsvanoise.wixsite.com/pralognan) waar op 2 juli een trail van 27 km is. 4 meer als verleden jaar dat moet toch lukken. Mijn schoonzoon krijg ik zo gek om deel te nemen aan de 15. Echter na inschrijving krijg ik te horen dat het er 30 zijn.


Dat is nog een beetje meer. Waar er in Chamonix nog redelijk lange stukken zijn om te lopen omdat de lengte van het dal wordt gebruikt. Kan je in Pralognan niet spreken van een echt dal je gaat hier gelijk de bergen in.



Begin juni, nog een maandje te gaan. Dan slaat echter de griep genadeloos toe. Ruim een week plat en niet meer trainen. Half juni weer lopen, maar de conditie heeft een flinke knauw gehad.


Met de belofte aan thuis dat als ik twijfel ik wel de 15 ga doen zijn we vertrokken. Ook in Pralognan loopt het nog niet lekker en maak ik de switch naar de 15 kilometer.



De start staat gepland voor half zes zaterdag 1 juli. Door de weersvoorspellingen was de opkomst voor de 15 iets minder als verwacht. Kort voor de start staan we met een deelnemer te praten uit de omgeving. Of we hier al eerder aan hadden mee gedaan vraagt hij? Ik vertel hem dat het voor ons de eerste keer is. En ik besloten heb de 15 in plaats van de 30 te doen. Meewarig kijkt hij me aan en verteld dan dat het eerste stuk van de 15 direct de 1100 hoogte meters heeft die in de race zitten om aan te komen bij het eerste controle punt op 2550 meter hoogte en wenst me veel succes. Ik kan niet meer terug en ga naar het startvak.


Na de start lopen we de eerste anderhalve kilometer redelijk snel weg en begint het klimmen. Elke keer als je denkt nu ben ik er zie je weer ver in de verte nog hoger de lopers gaan. Dan begint het te spetteren en merk je dat de temperatuur al aan het dalen is. Ik pak mijn  jackje met het idee me niet te nat te laten regenen. De bewolking wordt dikker en het spetteren gaat over in regen. Geen goede combinatie met een behoorlijke koude wind.





Op zo’n moment maak dat allemaal niet meer uit en heb je maar één doel boven komen en de “weg” vervolgen. Probeert een ritme te vinden voor het klimmen en verzet je gedachten. Zoals aan elke loop zijn er lopers die gaan voor snelheid en tijd. Toch merk je bij dit soort lopen ook dat men elkaar steunt en motiveert.


Een kleine sprong terug in de tijd. Na de klap van de man met de hamer in Chamonix moest ik terug lopen naar beneden naar het laatste controle punt. Ik zat er door heen en dan was ook te zien. Zittend langs de kant om even bij te komen kwam er een loper aan die niet deelnam aan de Cross. Zonder discussie besloot hij met mij mee te naar het controle punt. Een paar uur later kwam ik hem weer tegen in Chamonix. Hij deed mee aan het Sky runnen en aan de Marathon van Chamonix en was een “stukje” aan het lopen toe hij mij tegen kwam vertelde hij. Achteraf bleek dit Kilian Jornet te zijn te zijn die dat weekend het Sky runnen en de Marathon won. Voor mij toen totaal onbekend.

Weer terug op de berg in Pralognan. De regen is gestopt maar de rotsen en paden zijn nat en glad. Waar er geen stenen liggen is het modder waar je overheen moet. Concentratie is nu het toverwoord geworden op de smalle gladde paadjes langs bergwanden.

Ik stop even omdat ik drie steenbokken zie staan langs een bergwand. Wat een mooi gezicht deze grote dieren. Naast me stopt een andere deelnemer. Kort spreken we en lopen samen verder zonder iets te zeggen trekken we ons aan elkaar op. Na 20 minuten in de bewolking komen we aan bij een sneeuwveld met een behoorlijke afdaling hierin. Een teken dat we op de 2500 meter grens zijn aangekomen. Het lijkt wel sneeuw wat er begint te vallen en niet veel later zitten we in een sneeuwbui waardoor het zicht behoorlijk minder is geworden. En zoekend naar de roze vlaggetjes vervolgen we onze weg naar het eerste controle punt waar we na 10 minuten onder applaus aankomen.

Min vier graden celcius geeft de meter aan die op het gebouw hangt. Lichamelijk voelen we ons goed enkel de handen lijken wel bevroren. Uit de wind gaat de warme thee er goed in met een paar stukken chocolade en maken we ons klaar om weer te vertrekken.

Vanaf hier kunnen we echt gaan lopen. Doorweekt van de regen en sneeuw met de handen in de mouwen merk ik gelukkig dat de lichaamtemperatuur gaat oplopen. Maar ook naar mate je daalt wordt de temperatuur beter. We zitten nog steeds in de bewolking als we beginnen aan de afdaling. We doorkruizen meertjes waar looppaden zijn aangelegd en moeten goed opletten met de losse stenen om je enkels niet te verzwikken.


Na een een goed uur dalen zie je de eerste bebouwing weer in de verte onder je en kom je weer in het meer beboste gedeelte terecht. Onderweg zijn we op twee controle punten gecontroleerd of het nog verstandig was ivm de weersomstandigheden (lichamelijk en geestelijke gesteldheid) om door te lopen. Bij twijfel werd je direct uit de wedstrijd gehaald. Door de bewolking en schemering stoppen we even om onze lampjes op te zetten om goed zicht op de paden te houden.

De deelnemers achter ons zijn uit de race gehaald i.v.m het weer of hun gesteldheid. Hoelang we moeten weten we niet tot er ineens lopers staan vanuit de organisatie om ons binnen te halen en het laatste stuk te begeleiden naar de finish. Nog 10 minuten! De vermoeidheid valt mee en heel voldaan finishen we. Mijn tijd? Niet belangrijk. Zo als ik al eerder schreef loop ik voor het plezier en genieten.

En ja toen ik terug was werd ik wel “gepest” door vrienden. Het was wel een hardloopwedstrijd!, heb je zitten lunchen, was je de weg kwijt. Je schoonzoon was al een half uur binnen. Het maakt me allemaal niet niet uit wat ze denken J ik heb het weer gedaan.

De 30 kilometer dus niet gedaan maar wel weer een reden om door te trainen en een excuus om weer die kant op te gaan. Laat ik voorop stellen dat ik na al die jaren nog steeds niet in de "flow” zit waar je je er helemaal in verliest en je geen oog meer hebt voor je omgeving of voor anderen. Maar waar ik na al die jaren ook niet in hoop te komen met al het moois om je heen.

Mocht je het komend jaar iemand in de duinen tussen Den Haag  en Katwijk of in de Amsterdamse waterleiding duinen in bovenstaand tenue tegenkomen dan ben ik het en heb ik het voor elkaar om volgend jaar weer een uitdaging aan te gaan. Schroom niet en loop gezellig een stukje met me mee.

Misschien heb ik je interesse gewekt om ook een keer zien waar je grenzen liggen ga dan eens alleen of met een stel vrienden een trailrun doen in de alpen en maak er een paar leuke dagen van.

De Trails in Pralognan zijn niet bekend bij het grote publiek maar is vooral een regionaal iets. 20 euro voor deelname waarbij je een ook nog eens een schitterend hardloop shirt krijgt. Er zijn betaalbare hotels. Ook zijn er twee campings aanwezig (municipaal en een 4* camping). Het totaal van internationale deelnemersveld was drie Nederlanders en twee Belgen.

Veel loopplezier,

Peter de Monyé